W encyklice o demokracji papież oddziela w zasadach socjalizmu szczyptę prawdy od całej kupy błędów i przyznawszy, że klasa robotnicza była zaniedbana, chce ją podnieść i uszczęśliwić. Tworzy w tym celu demokrację chrześcijańską, która nie wytrąca ludu z jego naturalnego położenia, ale pozostawiając go w jego sferze, chce go uszczęśliwić; zmierza do tego, aby ci, którzy żyją z pracy rąk i ze swego zawodu, znaleźli się w znośniejszym położeniu i stopniowo tyle zarabiali, aby sami o siebie troszczyć się mogli w domu i w życiu publicznym, by swobodnie pełnili obowiązki religijne i nie czuli się zwierzętami, ale ludźmi - nie poganami, ale chrześcijanami. Zasadą tej demokracji jest: uszanować wszelkie prawa cudze — przełożonym winną cześć oddawać, obowiązkową pracę chętnie wykonywać, nie mieć wstrętu do życia rodzinnego, szanować religię.