W dniu 8 maja 1928 Ojciec Święty Pius XI zwrócił się do Kościoła powszechnego z piękną encykliką Miserentissimus Redemptor i, wyłożywszy w niej konieczność zadośćuczynienia i odpokutowania, które winni jesteśmy Najświętszemu Sercu Jezusa, wezwał w zakończeniu przemożnego wstawiennictwa Najświętszej Maryi Panny: "Oby tym naszym pragnieniom i poczynaniom pobłogosławiła Bogarodzica Dziewica, która dała nam Jezusa Odkupiciela, która Go wykarmiła, która Go na Krzyżu ofiarowała i która przez swe cudowne połączenie z Chrystusem i dzięki szczególniejszej łasce stała się także Naprawicielką i jako taka jest czczona. Ufni w Jej wstawiennictwo u Chrystusa, który będąc jedynym <<Pośrednikiem między Bogiem i ludźmi>>, chciał przybrać sobie Matkę swą jako Orędowniczkę grzeszników, Rozdawczynię i Pośredniczkę łask, udzielamy Wam, Czcigodni Bracia, i Waszym owieczkom z całego serca apostolskiego błogosławieństwa..."   


Książka wyjaśnia istotę i konieczność pośrednictwa N.M.Panny i wykazuje, że choć jedno tylko pośrednictwo Chrystusa było z jednej strony ściśle konieczne, z drugiej zaś w zupełności wystarczające, to jednak i Matce Najświętszej przysługuje w pewnym sensie tytuł Pośredniczki oraz że pośrednictwo to można nazwać powszechnym. Pokazuje, jak Maryja doszła do tej roli, którą tradycja chrześcijańska jednomyślnie Jej przyznaje. Ostatni rozdział poświęcony jest samemu sposobowi, w jaki się dokonuje pośrednictwo Najświętszej Maryi Panny w myśl tradycyjnej nauki i zasad szkoły tomistycznej.