Aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę, ta strona korzysta z plików cookie. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na używanie przez nas plików cookies. Opublikowaliśmy nową politykę dotyczącą plików cookies, z której warto dowiedzieć się więcej na temat plików cookies, których używamy. View Cookies Policy.
      Sobór Papieża Jana. Rewolucja liturgiczna - Michael Davies
      Sobór Papieża Jana. Rewolucja liturgiczna - Michael Davies

      Sobór Papieża Jana. Rewolucja liturgiczna - Michael Davies

      Opinia (0)
      44,00 zł
      Z Podatkiem
      Polityka zwrotów: 14
      Produkt chwilowo niedostępny. W celu realizacji zamówenia, prosimy o kontakt bezpośrednio ze sklepem.

      Po przeczytaniu tej książki warto pamiętać, że mamy obietnice Naszego Pana, że Jego Kościół przetrwa dopóki On nie powróci. Papież Leon XIII ostrzegał nas w swojej encyklice Satis cognitum: "W związku z tym, że Kościół Chrystusowy jest jeden i niezmienny na zawsze, ci, którzy go opuszczają, odchodzą od woli i rozkazu Chrystusa Pana. Schodząc ze ścieżki zbawienia, wchodzą na ścieżkę wiecznego potępienia."

      "Ta monumentalna praca powinna stać się obowiązkową lekturą dla wszystkich, którzy pragną dociec źródeł współczesnego kryzysu Kościoła" - Paul Hallet, "National Catholic Register"


      "Najbardziej błyskotliwym polemistą na "prawicy" jest bez wątpienia Michael Davies którego The Liturgical Revolution jest prawdziwym arcydziełem"
      . - Larry Henderson, "The Catholic Register" (Kanada)

      Ilość :
      Otrzymasz 44 Punktów NAGRODY przy zakupie co najmniej 1. produktu. Nagrodę można wykorzystać do opłacenia kolejnych zamówień, zamienić na kod rabatowy lub kupon. Aby skorzystać z NAGRODY należy zarejestrować nowe KONTO KLIENTA lub zalogować się na już istniejące. Chcesz wiedzieć więcej? - sprawdź nasz PROGRAM LOJALNOŚCIOWY FAMILIS!
      Blisko
      Write your review

      Testowa tabela rozmiarów - size chart content - Size/Chart/Table

      • Polityka prywatnośćiPolityka prywatnośći - Dbamy o Twoją prywatność. Tutaj znajdziesz informacje dot. zasad przetwarzania danych osobowych.
      • Zasady dostawyZasady dostawy
      • Regulamin zwrotówRegulamin zwrotów - Kupuj i sprawdź spokojnie w domu. 14 DNI NA ODSTĄPIENIE OD UMOWY BEZ PODANIA PRZYCZYNY.

      Publikowana po raz pierwszy w języku polskim książka jest jedną z trzech, a drugą z serii Rewolucja liturgiczna, jakie Davies napisał na temat zmian zachodzących po Soborze Watykańskim II, zarówno w samym Kościele jak i w kwestii Liturgii:

      The Liturgical Revolution, vol. I: Cranmer's Godly Order, Roman Catholic BooksZniszczenie Mszy Świętej czyli Godly Order Cranmera. Część pierwsza Rewolucji Liturgicznej

      The Liturgical Revolution, vol. II: Pope John's Council , Angelus Press - (prezentowana) Sobór Papieża Jana. Rewolucja liturgiczna - Michael Davis

      The Liturgical Revolution, vol. III: Pope Paul's New Mass, Angelus PressNowa msza papieża Pawła


      Oto fragment ze wstępu do czwartego już wydania tej książki na Zachodzie:


      "(...)Najważniejszym wydarzeniem od czasu opublikowania poniższej książki w 1977 r., odnoszącym się do Drugiego Soboru Watykańskiego, było zwołanie w listopadzie 1985 r. przez papieża Jana Pawła II w Rzymie Nadzwyczajnego Synodu Biskupów. Celem Synodu było ocenienie wpływu Soboru na życie Kościoła. Komisje Episkopalne poszczególnych krajów dostarczyły raporty na temat efektywności reform soborowych w swoich krajach.


      Gdy doszło do Komisji Episkopatów anglojęzycznych, rezultat był tak przewidywalny jak wybory w Związku Radzieckim. Sprawozdanie angielskich biskupów było możliwie najbardziej bezmyślne, choć tylko odrobinę głupsze niż to zaprezentowane przez hierarchów ze Stanów Zjednoczonych. Padło tam nawet stwierdzenie, że jesteśmy w trakcie drugich Zielonych Świąt o takim nasileniu, że te pierwsze nie mają z nimi porównania. Wszyscy wszędzie są zaangażowani w nieustający dialog i nieprzerwaną odnowę. Jedyną skazą na idyllicznym krajobrazie posoborowym jest obecność katolików wyrażających punkt widzenia mniejszości ekstremistycznej. Ci katolicy, których przestępstwem jest wierność wobec Magisterium Kościoła i jego najbardziej czcigodnych tradycji, zostali zadenuncjowani przez biskupów angielskich za manifestowanie braku tolerancji i pewnego nowego fundamentalizmu.


      Co smutne, ten Synod Nadzwyczajny poparł stanowisko tego głupiego optymizmu. Dana przez Boga szansa, żeby stawić czoła faktom posoborowej klęski i zainicjować powrót do Tradycji, została zaprzepaszczona. W swoim sprawozdaniu końcowym Ojcowie Synodu ogłosili:


      Były trzy powody zwołania tego Synodu: uczcić Drugi Sobór Watykański, ponownie zatwierdzić jego znaczenie oraz kontynuować jego pracę. Jesteśmy wdzięczni, że z Bożą pomocą, osiągnęliśmy wszystkie te cele. Uczciliśmy wspólnie, z całego serca Sobór Watykański II, jako łaskę od Boga i dar Ducha Świętego, dzięki temu wiele duchowych korzyści spłynęło na Kościół jako całość, na partykularne Kościoły i na ludzi naszych czasów. W tym samym duchu i z radością potwierdziliśmy znaczenie Drugiego Soboru Watykańskiego jako pełnoprawnego i aktualnego wyrazu wiary zawartej w świętych Pismach i żywej Tradycji Kościoła. Z tego powodu postanowiliśmy podążać tą samą drogą, którą wyznaczył Sobór.


      Każdy może zauważyć, że to jest dokładnie takie potwierdzenie, jakiego można by się spodziewać po synodzie lemingów zdeterminowanych, by iść naprzód po tej samej ścieżce samozagłady obranej przez poprzedników 20 lat wcześniej. Dużo bardziej realistyczną ocenę epoki posoborowej i taką, która zbiega się dokładnie z wyrażoną w tej książce, kiedy była wydana po raz pierwszy, wyraził kardynał Joseph Ratzinger (obecny papież Benedykt XVI przyp. tłum.), Prefekt Świętej Kongregacji Doktryny Wiary. W angielskiej edycji L'Osservatore Romano z dnia 24 grudnia 1984 r. napisał:

      "Najwyraźniej wyniki (Soboru Watykańskiego II) wydają się dramatycznie sprzeczne z oczekiwaniami wszystkich, począwszy od tych papieża Jana XXIII a skończywszy na tych papieża Pawła VI: oczekiwaliśmy nowej jedności katolickiej, a zostaliśmy narażeni na niezgodę, która, używając słów papieża Pawła VI, przeszła od samokrytycyzmu do samozagłady. Spodziewaliśmy się nowego entuzjazmu, a wielu się zniechęciło i znudziło. Spodziewaliśmy się wielkiego kroku naprzód, a zamiast tego stanęliśmy w obliczu postępującego procesu dekadencji, który rozwinął się w głównej mierze właśnie dzięki nawoływaniu do powrotu do Soboru i dlatego przyczynił się do zdyskredytowania Soboru w oczach wielu. Stąd też bezpośredni rezultat wydaje się negatywny. Powtarzam tutaj to, co powiedziałem 10 lat temu po zakończeniu prac: bezsprzecznie i zdecydowanie ten okres był nieprzychylny dla Kościoła Katolickiego."

      Realistyczna ocena kardynała Ratzingera w kwestii posoborowego katolicyzmu nie zjednała mu przyjaciół w katolickich mediach. W komentarzu do artykułu wstępnego na temat uległości biskupów angielskich The Tablet był w stanie jedynie rozkoszować się faktem, że opinie kardynała Ratzingera nie mają odzwierciedlenia w rzeczywistości. Wręcz odwrotnie, jego pesymistyczna i ponura ocena obecnego stanu Kościoła, która wiedzie go do opłakiwania ostatnich 20 lat i wołania o odnowę, często budzi wyraźne sprzeciwy (3 sierpnia 1985). Przez dziwny zbieg okoliczności, w tym samym wydaniu z 3 sierpnia, które chwaliło posłuszeństwo angielskich biskupów, zamieszczono również list do wydawcy od B. A. Santamarii, niewątpliwie najznamienitszego australijskiego świeckiego XX wieku. Pismo The Tablet już wcześniej, w wydaniu z 13 lipca, krytykowało kardynała Ratzingera za jego pesymizm, a list od pana Santamarii był odpowiedzią na ten atak. Zauważył on tam, że od Drugiego Soboru Watykańskiego ponad 80% katolików we Francji, Włoszech i Holandii nie praktykuje swojej wiary. W jego własnym kraju, Australii, frekwencja na mszach św. spadła dramatycznie z 53% w 1960 r. do 25% w 1985 r. Pan Santamaria skomentował to tak:


      "Jeśli odniesiemy te liczby do przyszłości, abstrahując od możliwości religijnego cudu, jakich statystyk możemy się spodziewać za 10 lat? Fakty nie mogą być optymistyczne lub pesymistyczne. Fakty mogą być tylko prawdziwe lub fałszywe. Jeśli te fakty są fałszywe, niech będą ukazywane jako takie. Jeśli są prawdziwe, nie podsumowujmy naszej oceny monumentalnym absurdem mówiąc, że Duch Święty odnawia coś, co w widoczny sposób przestaje istnieć, bo niegdyś pełne kościoły świecą dziś pustkami."


      Argumentem często używanym przez zwolenników reform posoborowych jest post hoc non ergo propter hoc (po tym, więc nie w skutek tego) na przykład to, że spadek frekwencji nastąpił po Soborze, nie jest koniecznie skutkiem Soboru. To, czego ci ludzie nie chcą przyjąć do wiadomości to fakt, że reformy rzekomo uprawomocniające Sobór miały na celu zainicjowanie odnowy, a odnowa musi koniecznie dotyczyć powiększania, a nie zmniejszania. Co odpowiedzieliby ci ludzie, gdyby ich reformy skończyły się na przykład masowym wzrostem uczęszczania na msze św., a katolicy, którzy nie lubią liturgicznych zmian odpowiedzieliby: Post hoc non ergo propter hoc?

      Nie, pan Santamaria ma rację. Jest monumentalnym absurdem twierdzić, że kiedy pustoszeją niegdyś pełne kościoły, Duch Święty odnawia coś, co w widoczny sposób przestaje istnieć. O. Kenneth Baker, Wydawca Homiletic and Pastoral Review (Przegląd Homiletyczno-pastoralny), poszedł nawet dalej i stwierdził, że "produkt" wystawiony na rynek przez "dyrektorów" Kościoła Katolickiego w Stanach Zjednoczonych już nie jest tym samym "produktem", który był na rynku przed Drugim Soborem Watykańskim. W artykule wstępnym do numeru styczniowego 1983 r. napisał:

      "Jesteśmy świadkami odrzucenia Kościoła hierarchicznego założonego przez Jezusa Chrystusa, który został zastąpiony przez Amerykański Kościół Protestancki odseparowany od Rzymu".


      Ta ocena jest radykalna i surowa, ale właśnie do niej odnieśliby się wierni katolicy Zachodu, w których krajach tak się dzieje.


      Jeden z najbardziej znamiennych komentarzy na temat owoców Soboru Watykańskiego II pojawił się w wydaniu National Catholic Register z 10 października 1982 r., które było poświęcone dwudziestej rocznicy Soboru, który formalnie został otwarty 11 października 1962 r. Artykuł został napisany przez Michaela Novaka, o którym wspominam w tej książce kilka razy, który w czasach Soboru był skrajnym liberałem. Obecnie wydaje się jakoby przeszedł przemianę w umiarkowanego konserwatystę i jest czymś w rodzaju bicza na amerykańskich biskupów. Novak przypomniał swoją euforię podczas otwarcia Soboru i swoje przekonanie, że świat na zawsze będzie inny i lepszy.


      "Czy to tylko dlatego, że teraz jestem starszy? Bo moje myśli o dzisiejszym Kościele nie są o wzroście, ale o upadku; nie o intensywniejszej ortodoksji, ale o większych waśniach i naumyślnej herezji; nie o pobożniejszym moralnym życiu, ale o rosnącym niedbalstwie, opieszałości i poddaniu się światu na jego własnych warunkach. Drugi Sobór Watykański miał odnowić Kościół. A przynajmniej do pewnego stopnia go rozczłonkował, podzielił i osłabił."

      W marcowym wydaniu z 1985 r. w swoim dzienniku Christian Order o. Paul Crane SJ wyraził bardzo jasno, co dzieje się w posoborowym Kościele:

      "Kościół stanął w obliczu nowej treści wiary i moralnych praktyk, propagowanych w samym Kościele przez tych, którzy nazywają siebie katolikami. W zasadzie powstała nowa religia. Nowa wiara, nie głównie w Boga, ale w człowieka. Skoncentrowana raczej na człowieku niż na służbie Bogu."

      Wydanie Homiletic i Pastoral Review z czerwca 1986 r. zawierało artykuł kardynała Ratzingera, w którym ubolewał on nad pojawieniem się nowej idei Ludu Bożego, w której "Bóg" oznacza tylko samych ludzi, a w liturgii ci ludzie wielbią tylko samych siebie.


      Żeby żaden czytelnik nie zwątpił po przeczytaniu tej książki, warto pamiętać, że mamy obietnicę Naszego Pana, że Jego Kościół przetrwa dopóki On nie powróci. A przetrwa w dokładnie takim samym stanie, w jakim On go ustanowił - rządzonego hierarchicznie, zbudowanego na Piotrze Skale. Kościół założony przez Naszego Pana nie może upaść. Jest bez skazy. Bramy piekieł nigdy Go nie przemogą, nawet jeśli czasami gwałtowne burze chcą go zatopić, a sam Piotr wydaje się wahać. Kościół może się zmniejszyć i stracić swój wpływ. Wszystkie kraje mogą odejść od wiary i nigdy nie wrócić, jak to się stało w przeszłości, ale Kościół musi wciąż trwać i będzie, aż do końca czasu, ad finem saeculorum usque firma stabit, by cytować pocieszające słowa Konstytucji Dogmatycznej Pastor Aeternus Pierwszego Soboru Watykańskiego.

      Obowiązkiem wiernych katolików w naszych czasach jest uniknięcie rozpaczy i pozostanie w zasięgu Barki Piotra za wszelką cenę. Papież Leon XIII ostrzegał nas w swojej encyklice Satis cognitum, że:


      W związku z tym, że Kościół Chrystusowy jest jeden i niezmienny na zawsze, ci, którzy go opuszczają, odchodzą od woli i rozkazu Chrystusa Pana. Schodząc ze ścieżki zbawienia, wchodzą na ścieżkę wiecznego potępienia.

      By zakończyć nutą optymizmu i nadziei, Matka Boża z Fatimy obiecała, że na koniec Jej Niepokalane Serce zatriumfuje. Bardziej niż zwykle, tutaj na tym padole łez, musimy uczynić Ją naszą najlepszą Orędowniczką i Orędowniczką Kościoła, którego jest Matką.

      Michael Davies

      18 luty 1987 r.

      Dzień świętej Bernadetty



      SPIS TREŚCI:

      Rozdział I Papież Jan działa pod natchnieniem

      Rozdział II Kościół przed Soborem

      Rozdział III Blitzkrieg

      Rozdział IV Sprzątanie problemów

      Rozdział V Liberalne oddziały szturmowe

      Rozdział VI Bomby zegarowe

      Rozdział VII Modyfikatorzy

      Rozdział VIII Przez pryzmat protestantyzmu

      Rozdział IX Presja protestantyzmu

      Rozdział X Matka Kościoła

      Rozdział XI Zwrot na lewo

      Rozdział XII Groźni przeciwnicy

      Rozdział XIII Tajemnica papieża Pawła

      Rozdział XIV Status dokumentów

      Rozdział XV Podkładanie bomb zegarowych

      Rozdział XVI Uruchamianie bomb zegarowych

      Rozdział XVII Obliczanie strat

      Załącznik I Sobory Powszechne Kościoła

      Załącznik II Chronologia Soboru

      Załącznik III Prasa a I Sobór Watykański

      Załącznik IV Liberalizm

      Załącznik V Sillonizm

      Załącznik VI Salleron o Maritainie

      Załącznik VII Herezja antyliturgiczna

      Załącznik VIII Owoce II Soboru Watykańskiego

      Wydawnictwo ANTYK Marcin Dybowski

      Opis

      Wydawnictwo
      ANTYK Marcin Dybowski
      Oprawa
      Miękka
      Format
      a5
      Ilość stron
      364
      364
      ISBN
      9780935952049
      Autor
      Michael Davies
      Tytuł oryginału
      Sobór Papieża Jana. Rewolucja liturgiczna
      Rok wydania
      2011
      Seria
      Rewolucja Liturgiczna

      Brak recenzji użytkowników.

      Napisz swoją opinię
      Sobór Papieża Jana. Rewolucja liturgiczna - Michael Davies

      Zobacz także

      Klienci, którzy zakupili ten produkt, kupili również:

      Sobór Papieża Jana Rewolucja liturgiczna - Michael Davies - Bestseller

      Sobór Papieża Jana. Rewolucja liturgiczna - Michael Davies

      44,00 zł
      Z Podatkiem
      Polityka zwrotów: 14