Arcybiskup Lefebvre i jego Dzieło. Apologia Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X

„Całym sercem i całą duszą należymy do Rzymu katolickiego, stróża wiary katolickiej oraz tradycji niezbędnych do jej zachowania, do wiecznego Rzymu, nauczyciela mądrości i prawdy”

– tak abp Marcel Lefebvre rozpoczął swoją słyną Deklarację z 1974 r. i jego słowa nic nie straciły ze swojej aktualności, bo przecież stracić nie mogły. Każdy kapłan z założonego przezeń Bractwa podpisuje się pod nimi całym swoim sercem i całą duszą. Ale Arcybiskup napisał też:

„Jedyna droga wierności Kościołowi i doktrynie katolickiej, dla dobra naszych dusz, to kategoryczne odrzucenie tej reformy [soborowej i posoborowej]”.

Jej „owoce” zatruły i sprowadziły na drogę wiodącą do wiecznego potępienia niezliczone dusze i, niestety, nadal prowadzą tam kolejne. Bractwo Kapłańskie św. Piusa X – dzieło abp. Lefebvre’a – broni wiary katolickiej. Czy można bronić ją inaczej, niż wskazując na potrzebę powrotu do Tradycji, do „tego, w co wszędzie, w co zawsze, w co wszyscy wierzyli”, jak pisał św. Wincenty z Lerynu? Nie, nie można. Droga Tradycji jest jedyną drogą, którą może iść katolik. Bractwo Kapłańskie św. Piusa X broni wiary katolickiej, a Kennedy Hall staje w obronie Bractwa przed oskarżeniami jego krytyków. W tej obronie Autor, jak to się mówi, nie bierze jeńców. Z werwą punktuje niewiedzę, wykazuje brak logiki (a czasem też dobrej woli), tłumaczy, wyjaśnia, prostuje błędne przekonania. Przytacza analogie historyczne i przepisy prawa kanonicznego. Czy przekona wszystkich nieprzekonanych? Z pewnością nie; jednak ufam, że przekona wielu katolików dobrej woli, którzy po tej lekturze przychylnie spojrzą na spuściznę abp. Lefebvre’a, rozumiejąc, dlaczego podjął dramatyczną decyzję przeprowadzenia „Operacji Przeżycie”, decyzję, która – mocno w to wierzę – została mu wprost podyktowana przez Opatrzność. ks. Karol Stehlin - Przełożony Dystryktu Polski Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X

Arcybiskup Lefebvre i jego dzieło Kennedy’ego Halla to nie tylko doskonała apologia postawy samego arcybiskupa Marcela Lefebvre’a i powołanego przezeń do życia bractwa kapłańskiego, ale też, nie waham się powiedzieć, świetny traktat o Kościele współczesnym. Jest to książka zarówno dla tych, którzy uczestniczą w Mszach odprawianych przez księży Bractwa, jak i dla tych, którzy chcieliby dowiedzieć się, jak doszło do konfliktu francuskiego arcybiskupa z Rzymem i na czym polega katolicki tradycjonalizm.

Żeby tę książkę właściwie zrozumieć, trzeba spełnić dwa warunki: pierwszym jest miłość do Kościoła, do religii katolickiej; drugi to realizm, dostrzeganie rzeczy w ich istotnym kształcie, niechęć do iluzji i odpowiedzi pozornych. Jestem pewien, że każdy, kto spełnia ten drugi warunek, łatwo dostrzeże to, co przebija niemal z każdej strony książki amerykańskiego autora: coraz głębszy kryzys, coraz bardziej paraliżującą Kościół chorobę. Bez tej świadomości rozkładu, chaosu, pomieszania i zamętu nie można zrozumieć ani tego, co arcybiskup Lefebvre zrobił, ani wielkości i doniosłości jego czynu. red. Paweł Lisicki - z przedmowy do wydania polskiego